เรื่องราวมันมีอยู่ว่า หลังจากที่สมัคร กับ RS ในเรื่องราวของ blog ที่แล้วนั้น
วันต่อมา ทางบริษัท venda ที่ได้ไปสอบข้อเขียนกับเค้านั้นติดต่อมา !!!

แต่ติดต่อมาตอนที่ หลับอยู่ ... รับโทรศัพท์ด้วยสติไม่ค่อยดี ( คนพึ่งตื่น )
เค้าก็ถามว่า

ได้งานยังคะ
ครับ
เริ่มงานเมื่อไหร่คะ
1 สิงหานี้ครับ
บริษัทคนไทยหรือเปล่าคะ
ครับ
ขอสอบถามเป็นข้อมูลไว้นะคะ
ครับ

บลา ๆ แล้วก็วางสายไป จึงลงนอนต่อ ...

จากนั้นตื่นขึ้นมาอีกรอบก็คิดได้ !!! ไม่น่าเลย .... ไปปฏิเสธเค้าทางอ้อมแบบนั้นทำไม
แต่ก็คิดไว้ในใจว่า เอาน่าไหน ๆ RS ก็ได้เกือบ 100% แล้ว ถ้าไปตกลงกับทางนั้น
ก็จะกลายเป็นให้ความหวังเค้าฟรีๆ อีกอย่างก็คือเราก็ยังไม่ผ่านสัมภาษณ์เค้าเลย
แต่ก็นะ ... พลาดจริง ๆ นั่นแหละ

หลังจากนั้นก็ว่างมาตลอด ว่าง ... จนกระทั่งวันนี้ทาง RS โทรมา

น้องคะ ถ้าเกิดลดเงินเดือนเหลือเป็น 14k ไหวไหมคะ
.... ไม่ ไม่ครับ ไม่ไหว ครับ
แล้วพอจะลดให้ได้ไหมคะ ลดได้เหลือเท่าไหร่
.... เ่อ่อ คือ เอ่อ ลดให้ไม่ได้ครับ แค่นี้ก็สุด ๆ แล้วครับ
ยืนยันที่ 16k ใช่ไหมคะ
ครับ
โอเคค่ะทางพี่จะยื่นเรื่องเสนอผู้บริหารอีกครั้งหนึ่ง
ครับ
ถ้าเกิดว่า 16k ยังไม่โอเค น้องยังจะเอาอยู่ไหมคะ
... เอ่อ ไม่แล้วครับ

นี่คือบทสนทนาที่คุยกับทาง RS
ชีวิตมันพลิกผันได้จริง ๆ
ทำโปรแกรมเมอร์แต่ได้เงินเดือน น้อยกว่าเกณฑ์มาตรฐาน
14k ค่าเดินทางต่อเดือนก็ 4k ค่ากินต่อวัน อาหารก็แพง ไหนจะค่าจิปาถะ
ให้พ่อให้แม่อีก ... ไม่เหลือเก็บครับ ทำงานแล้วไม่มีเงินเก็บจะทำไปทำไมครับ?????
เปลืองสมองเปล่า ๆ

ตอนนี้ก็เลยกิ่วๆ ที่ใจอีกแล้ว หากทาง RS ปฏิเสธอีกรอบก็คือ ปิ๋ว .. แต่ก็ช่างมัน !!!!!

วันนี้ก็เลยลองเปิด jobsdb ดู .. เห็นประกาศของทาง venda ว่ารับตำแหน่งที่เราไปสมัคร ด่วน!!!
เสียดายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อะไรจะเศร้าได้ขนาดนี้

ปล.
บอกที่บ้านก็ไม่ได้
ปรึกษาใครก็ลำบาก
มีเรื่องหนักสมองตลอดเวลา
ทำใจ ๆ ๆ ๆ ๆ

พรุ่งนี้ก็ วันเกิดแล้ว อยากให้พร ของผมเป็นจริงเสียที

วันนี้เป็นวันที่ 22 กรกฎาคม 2552
เป็นวันที่เกิดเหตุการณ์สุริยุปราคา บางส่วนเกิดขึ้นในประเทศไทย
และเห็นได้ในกรุงเทพฯ โอ้วเย้ ... พลาดไม่ได้

และมันยังเป็นวันชี้ชะตาชีวิตของกระผมด้วย !!! พลาดไม่ได้ ยิ่งกว่าอีก

วันนี้ตื่นเช้าด้วยความเร่งรีบ ( ตามเคย ) แต่ดีที่ว่าเตรียมอุปกรณ์ไว้พร้อมแล้ว
สิ่งที่ต้องทำ คือ ต้องรีบไปถ่ายเอกสาร บัตรประชาชน กับ สำเนาทะเบียนบ้าน
เพราะทาง RS เค้าขอเอกสารใหม่ ( เนื่องจากใบสมัครเก่าหาไม่เจอ ?? )

ก็เลยแต่งตัวออกจากบ้านปรากฏว่า กว่าจะได้ออก 7.45 ( ทาง RS นัด 9.00 น. )
พอเดินได้ถึงประมาณหน้าปากซอยบ้าน ฝนตก !!! อ๊าก สุริยุปราคา ... ( ไม่ได้สนใจมันเลย )
ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาเร่งรีบออก .. และนั่งแท็กซี่ แล้วเป็นที่ทราบกันดีว่า ฝนตก ... รถติด
กว่าจะถึง ซอย 20 ก็นานอยู่ พอลงจากรถก็รีบเดินไปร้านถ่ายเอกสาร เจ้าประจำที่แวะมาถ่ายบ่อย ..

แม่เจ้าาาาาา อะไรจะซวยเยี่ยงนี้ ... เช้าไป ร้านยังไม่เปิดครับ ไม่เปิดทั้งแถบเลย  T^T
ตอนนั้นใจหล่นไปตาตุ่ม เอาไงดีวะ ตามเส้นทางการเดินทางของเรา ไม่มีร้านถ่ายเอกสารเลย
สงสัยคงต้องไปขอที่ RS ถ่ายแล้วแหละ ( แต่มันก็แย่มากนะ มาสมัครงานไม่เตรียมเอกสาร )
ตอนนั้นหัววิ้ง ๆ อยากจะวิ่งกลับบ้านท่ามกลางสายฝนให้รู้แล้วรู้รอด มองเส้นทางจากเจริญนครซอย 20
ไปท่าเรือเป็ปซี่ ก็ 1 ป้ายรถเมล์ ตากฝนอีก ชีวิตช่างน่าเศร้า แต่ก็ต้องจำยอม เดินต่อไป

ระหว่างทางสายตาไปสะดุดกับร้าน ๆ นึงเป็นกระจกใส แปะป้ายไว้หน้าร้านว่า
รับถ่ายเอกสาร !!!!!!! โอ้ววววว แม่เจ้า ... สวรรค์โปรด เลยเข้าไปถ่ายเอกสาร !! รอดไป
แต่ช้าอยู่ใย 8.00 น. แล้ว ฝนก็ยังตก จึงต้องจำใจเดินตากฝนต่อไป

วันนี้ดีที่ว่าเรือข้ามกับบีทีเอส ดีหน่อยที่ไม่ต้องรอ แต่ก็เสียเวลาไปกับตรงนั้นอยู่ 30 นาีที !!!!

รีบเดินไปขึ้นใต้ดินอย่างไว ... พอเข้าไปใต้ดิน ก็รีบซื้อตั๋ว รีบขึ้นรถไฟ ดีมากกกก ที่ไม่ต้องรอเลย
นั่งไป ก็นับสถานีไปอีกกี่สถานีว้า อีกกี่นาทีว้า ... 8 สถานี กับอีก 10 นาทีทันไหมว้า
4 สถานีกับ 5 นาทีทันไหมว้า .... และแล้วก็ถึง เย้ !!!!! 9.00 น. เป๊ะ เลยรีบออกจากสถานี้อย่างด่วนครับ

พอขึ้นบันไดเลื่อนมา ... เห้ย ! เห้ย ! เห้ย ! เห้ย ! นี่มัน นี่มัน นีี่มัน .... กูลงผิดสถานี !!!!!!!!!!
งานเข้า เลยหยิบมือถือโทรเข้า บริษัท RS อย่างเดียว เข็ดจากคราวก่อนที่ไปสายแล้วโดนเค้าว่ามา
ก็เลยต้องโทรไป ... ดันเป็น Call ระบบกลางอีก แล้ว HR เบอร์ภายในเค้าเบอร์อะไรวะ โทรแล้ววาง
โทรแล้ววาง อยู่ 3 รอบได้ พอดีว่า รถไฟขากลับไปหัวลำโพงมาพอดีเลยขึ้น พอถึงสถานีที่ถูกต้อง 9.15!!!
รีบอย่างด่วน ด่วนมากถึงมากที่สุด

พอไปถึง RS ก็รีบเข้าตึกอย่างด่วน ดีที่เค้าไม่ได้พูดถึงเืรื่องมาสาย ก็แค่ให้กรอกใบสมัครใหม่
ก็เลยนั่งกรอก ... ตอนกรอก ก็ไปเอ๊ะใจกับบัตรประชาชน ... ว่าหมดอายุวันไหนวะ ใกล้แล้วนี่
ก็เลย ว่าจะหยิบบัตรขึ้นมาดู ... เห้ย ! เห้ย ! เห้ย ! เห้ย ! นี่มัน นี่มัน นี่มัน ..... บัตรประชาชนกูหายยย !!!!!!!!!!!!
หาทั้งในกระเป๋าเงิน แฟ้ม ซองใส่เอกสาร กระเป๋ากางเกง กระเป๋าเสื้อเห้ย มันหายไปไหน?????

กลุ้มละ สงสัยไปลืมไว้ร้านถ่ายเอกสารแน่เลย กลุ้ม ๆ กลุ้ม ๆ ... ขากลับต้องแวะไปเอาอีก
เอ๊ะ หรือว่า หล่นลงกลางทางวะ !! กลุ้ม กลุ้ม กลุ้ม

พอกรอกใบสมัครเสร็จ ก็ส่งใบสมัครให้เค้า แล้วมานั่ง ก็ว่างไม่มีไรทำ ก็เลยหยิบนู้นหยิบนี้มาดู
ก็เลยไปหยิบใบที่ติดหน้าอก เวลาคนภายนอกจะติดต่อกับบริษัท ก็ต้องแลกบัตร ...
555 ตอนนั้นนึกออกแล้ว รู้แล้วบัตรประชาชนกูหายไปไหน กูเอาไปแลกกับบัตรนี้ตอนเข้ามาไง !!
ฟายจริง ๆ เลย ( ด่าตัวเอง )

จากนั้นเค้าก็เรียกไปสัมภาษณ์ก็ไม่มีอะไรเลย ชิว ... ( มั้ง ) แต่เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวติดต่อกลับ


---- ตอนนี้จบแล้ว ---- ก็นั่งรอไปเรื่อย !!

นั่นแหละ ทั้งวันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสุริยุปราคาเลย 55

วันนี้นั่งออกแบบเว็บ แต่หัวสมองมันตัน ๆ คิดไม่ออก
เค้าว่ากันว่า หากคิดไม่ออกก็อย่านั่งจมอยู่ตรงนั้น
ถ้าหากยังนั่งอยู่เรื่อย ๆ ยังไงมันก็คิดไม่ออก
แต่สำหรับผมมันไม่มีที่ไปนี่ ไม่มีที่ให้ระบาย พูดง่าย ๆ ไม่มีใครมาสุงสิง ( ฮา )

เพราะฉะนั้นก็นั่งจมอยู่หน้าคอม เล่นเกม เล่น facebook เปิดเว็บเกม
เปิดเพลง เปิด youtube อ่านพันทิป อ่านข่าว มีอยู่แ่ค่เนี้ย ชีวิตวัน ๆ นึงของผม ??

ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ชั่ววูบแรกคิดว่า ... ทำไมปัจจุบันนี้ตอนนี้ กูต้องมาทำอะไรแบบนี้วะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต อีกนิดนึงว่า ... ทำไมงานที่กูอยากทำ ทำไมกูถึงไม่ได้ทำวะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีกจิ๊ด ... เพราะได้เรียนในสิ่งที่ไม่ใช่ไง
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีกนิดนึง ... ก็เพราะเอนท์ไม่ติดในสาขาที่อยากเรียนไง
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีก ... เพราะดันงี่เง่าตอนสอบเอนท์ รู้ว่าผิดแต่ไม่แก้ เป็นไงล่ะ 20 คะแนนที่หายไป เปลี่ยนชีวิตมึงไหมล่ะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีก ... เพราะตอนสอบเอนท์ดันไม่รู้่ว่าตัวเองควรเรียนอะไรดี

สรุป ... มันคือความผิดของตัวเองในอดีต ...

.....

....

...

..

.

จริงหรือ?????

ลองทบทวนดูดี ๆ ซิ ตอนนั้นทำไมถึงคิดว่า 4 อันดับที่เลือก คือ 4 สาขา ที่ตัวเองอยากจะเป็น???
ทั้ง ๆ ที่ก็เอนท์ติด ถึงจะไม่ใช่อันดับ 1 2 3 แต่ มันก็ยังติด ??? ถึงจะเสียดายอันดับ 1 - 3 บ้าง
หากอดทนอีกนิด เอายางลบมาลบ แล้วระบายใหม่ เอาข้อเดิมมาคำนวณดี ๆ ไม่ลังเล และไม่ลืมขั้นตอนสุดท้าย
มีสมาธิมากกว่านี้ ... ตอนนี้คงนั่งอยู่ในโรงพยาบาลซักแห่ง นั่งตรวจโรคไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ 2009 อยู่ก็ได้???
อาจจะนั่งเซ็ง ไม่่น่าเลยกู ชีวิตอยู่แต่โรงพยาบาลห้องแล็บแคบ ๆ ??? นั่งจิ้มโรค จิ้มอึ ตรวจปัสสาวะ นั่งเบื่ออยู่ก็ได้

หรือเอาใหม่ไม่คำนวณใหม่ เอาแค่ไอ้ข้อนั้น มึงมีสติ * ทศนิยมให้ถูก ตอนนี้มึงคงเป็นนักบัญชี ที่นั่งปั่นรายงานผล
ออกมาจากโปรแกรมอยู่ก็ได้ ??? มึงอาจจะเซ็งมาก ทำไมวัน ๆ กูอยู่กับแต่ตัวเลข ทำไมกูต้องมาวิเคราะห์ระบบธุรกิจวะ??
เห็นตัวเลขแล้วอยากอ๊วก ออกมา .... เซ็งว่ะ ก็ได้

เพราะฉะนั้นตอนนี้ ถึงแม้จะเบื่อจะเซ็งไปบ้าง ... แต่มันก็คือผลลัพธ์ที่มึงได้เลือกเดินไม่ใช่เหรอ???
มึงก็ควรจะพอใจซินะ ทำอาชีพด้านนี้มันลำบากตรงไหน? ทำอาชีพนี้แล้วมันจะไ่ม่มีกินหรือไง มันไม่สามารถไปบอกใคร
ต่อใครได้หรือไง ว่ามึงทำงานอาชีพนี้ ....

ที่เป็นอยู่แบบนี้ ก็เพราะความไม่พอใจ ในใจของมึงเองนั่นแหละ ที่เป็นตัวขัดขวางความตั้งใจมึงอยู่


ดังนั้น จงภูมิใจในสิ่งที่มึงทำ

จงคิดเสียว่า สิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้ ... ต่อให้มึงไปทำงานให้ห้องวิจัย ตัวมึงคนนั้นก็ต้องอิจฉา ที่มึง อิสระ ไปไหนมาไหนได้
จงคิดเสียว่า สิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้ ... ต่อให้มึงไปทำงานวิเคราะห์ธุรกิจ ตัวมึงคนนั้นก็ต้องอิจฉา ที่มึง ทำงานที่ไม่เจอตัวเลขเยอะ ๆ

เพราะฉะนั้น จงภูมิใจเสียเถิด จบมาด้านนี้ เราจะต้อง เชี่ยวชาญให้ถึงที่สุด ต้องพยายามและขยัน จงอย่าท้อ
และอย่านิ่งเฉยต่อการเรียนรู้ และอย่าทำตัวไร้สาระมากเกินไป เพราะการไร้สาระมาก ๆ จนงานไม่เดิน มันจะทำให้ มึงอดแดก !!!!!!! จำไว้

---

ปล. เหมือนตัวเองเป็นคนสองบุคลิก ตอนเช้า อย่าง ตอนกลางคืน อย่าง น่ากลัวว่ะ
- ที่เขียนวันนี้ก็อยากด่าตัวเอง และกระตุ้นตัวเองตอนเช้า ๆ บ้าง

วันนี้มันฮึดพิกลครับ หลังจากเรียนจบมานี่ปล่อยตัว
ไปตามอารมณ์ ปล่อยตัวไปตามใจฉัน แล้วก็ปล่อยตัวไปตามปาก ..

พักนี้เลยพุงป่อง คอย่น แก้มตุ่ย พร้อมกับความร้อนภายในร่างกายที่รู้สึกอึดอัด
ก็เลยวางแผนจะลดความอ้วนอีกรอบ ??

คราวนี้วางแผนไว้ว่า
ภายใน 1 ปี จะต้องลดให้เหลือ 60 โล ?? ( ตอนนี้ 67 - 68 อะ )

โดยจะเริ่มตั้งแต่ บัดนี้ จนถึงวันเกิดปี หน้า

แต่ขั้นตอนการลดจะเป็นอย่างไรนั้นไม่อาจทราบได้

แต่ก็เล็ง ๆ ไว้หลายวิธีอยู่เหมือนกัน

1. งดน้ำอัดลมทุกชนิด ( ยกเว้นตอนไปกินเหล้า 55+)
2. หมูกะทะ จะกินให้น้อยที่สุด แต่ก็กินได้ กินพวกหมูไม่ติดมัน ก็น่าจะไหว
3. กินผักเยอะ ๆ ( อันนี้กินเป็นปกติ กินมากกว่าพวกเนื้ออีก )
4. งดข้าว ( กินให้น้อยลง ปกติกินมื้อละ 2-3 จาน :S )
5. กินน้ำเยอะ ๆ ๆ ( ดีต่อสุขภาพ แต่งดกินตอนกลางคืน -*- )
6. นอนเร็ว ๆ ( อันนี้สำคัญโคตรยิ่งนอนดึกยิ่งหิว )
7. ออกกำลังกาย ( กำลังหาที่ออกอยู่ แถวบ้านแมร่งไม่มีที่ให้ออกเลย )
8. หางานอดิเรกทำที่นอกเหนือจากการนั่งหน้าคอม ( สำคัญมาก นั่งแต่หน้าคอม )
9. ฝึกจิตใจให้เบิกบานตลอดเวลา ( ยิ่งเครียด ยิ่งกิน !! )
10. งดกินของจุกจิก ( อันนี้ห้ามยากวุ้ย แต่จะพยายาม ไม่ก็กินอย่างอื่น พวกเจเล่ไลท์ ไรงี้แทนดีไหม )

11. ฯลฯ ที่ยังคิดไม่ออก

ที่อยากลดเพราะว่า ตอนนี้ ไม่ไหวแล้ว  = ="
อยากกลับไปผอม เหมือนเดิม
รู้สึกว่าตอนผอมทำไรก็สะดวกสบายไปหมด
จะหยิบจะจับ จะเดินจะนั่ง จะวิ่งจะนอน ก็สะดวก

พออ้วนแล้วแมร่งอึดอัด ใส่เสื้อก็อึดอัด กางเกงก็อึดอัด
นั่งก็ร้อน ยุงก็กัด (ยุงมันชอบกัดคนอ้วน) ต้องมาแขม่วพุงเวลาไปเที่ยวอีก ..

เพราะฉะันั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลยดีกว่า

วันไหนอาหารดี ก็กินพออิ่ม
วันไหนอาหารไม่อร่อย ก็กินพอประมาณ
วันไหนเครียด ก็ หาไรไม่หนักท้องมากิน
วันไหนอารมณ์ดี อยากฉลอง ก็เหล้า+น้ำเปล่า ... 555555

ท่ามกลางความเลวร้ายของชีวิต
มันก็ยังมีส่วนดีอยู่บ้างละน้า

แน่นอนว่าการทำงานมันย่อมมีโหด มีฮา มีมัน มีเศร้า มีเครียดก็เป็นเรื่องปกติ
บางทีอาจจะรับมันไม่ได้ แต่มันก็ต้องทน เพราะมันเลือกไม่ได้
ถามว่าบนโลกนี้ใครไม่เคยเจอความเครียดบ้าง ... คนปัญญาอ่อนเค้ายังเครียดเลย
เพราะฉะนั้นจะนั่งเศร้าอยู่ทำไม หัวเราะไปวัน ๆ แป๊ก เป็นครั้งคราวดีกว่า

วันนี้มีอยู่ว่า วันนี้ไปเจอน้อง 2 คนขอบอกว่า แอบชอบ 555
ไม่ได้ชอบเพราะน้องเค้าหน้าตาดีหรือว่าอะไร เพียงแต่
เคยเป็นไหมว่า เห็นแค่แว๊บแรกแล้วมันถูกชะตาพิลึก
อยากจะเข้าไปคุยดูซักครั้ง แค่ได้ยินเสียงก็ยังดี ><"

แต่ก็เท่านั้นแหละ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร ( แ่ต่ถ้ามันจริงจังได้ก็ดี 55 )
เอามาคิดอมยิ้มไปวัน ๆ ก็พอ แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

ความสุขหาได้ง่าย ๆ หากใจเรามันอยากจะสุข
จับปากกาก็มีความสุขได้
แค่เอามาควงแล้วเอาไปปาใส่คนข้างหน้า ... ( มากไป )

ก็สุขได้ ...