วันนี้นั่งออกแบบเว็บ แต่หัวสมองมันตัน ๆ คิดไม่ออก
เค้าว่ากันว่า หากคิดไม่ออกก็อย่านั่งจมอยู่ตรงนั้น
ถ้าหากยังนั่งอยู่เรื่อย ๆ ยังไงมันก็คิดไม่ออก
แต่สำหรับผมมันไม่มีที่ไปนี่ ไม่มีที่ให้ระบาย พูดง่าย ๆ ไม่มีใครมาสุงสิง ( ฮา )

เพราะฉะนั้นก็นั่งจมอยู่หน้าคอม เล่นเกม เล่น facebook เปิดเว็บเกม
เปิดเพลง เปิด youtube อ่านพันทิป อ่านข่าว มีอยู่แ่ค่เนี้ย ชีวิตวัน ๆ นึงของผม ??

ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ชั่ววูบแรกคิดว่า ... ทำไมปัจจุบันนี้ตอนนี้ กูต้องมาทำอะไรแบบนี้วะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต อีกนิดนึงว่า ... ทำไมงานที่กูอยากทำ ทำไมกูถึงไม่ได้ทำวะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีกจิ๊ด ... เพราะได้เรียนในสิ่งที่ไม่ใช่ไง
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีกนิดนึง ... ก็เพราะเอนท์ไม่ติดในสาขาที่อยากเรียนไง
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีก ... เพราะดันงี่เง่าตอนสอบเอนท์ รู้ว่าผิดแต่ไม่แก้ เป็นไงล่ะ 20 คะแนนที่หายไป เปลี่ยนชีวิตมึงไหมล่ะ
ก็เลยย้อนกลับไปนึกถึงอดีต ขึ้นไปอีก ... เพราะตอนสอบเอนท์ดันไม่รู้่ว่าตัวเองควรเรียนอะไรดี

สรุป ... มันคือความผิดของตัวเองในอดีต ...

.....

....

...

..

.

จริงหรือ?????

ลองทบทวนดูดี ๆ ซิ ตอนนั้นทำไมถึงคิดว่า 4 อันดับที่เลือก คือ 4 สาขา ที่ตัวเองอยากจะเป็น???
ทั้ง ๆ ที่ก็เอนท์ติด ถึงจะไม่ใช่อันดับ 1 2 3 แต่ มันก็ยังติด ??? ถึงจะเสียดายอันดับ 1 - 3 บ้าง
หากอดทนอีกนิด เอายางลบมาลบ แล้วระบายใหม่ เอาข้อเดิมมาคำนวณดี ๆ ไม่ลังเล และไม่ลืมขั้นตอนสุดท้าย
มีสมาธิมากกว่านี้ ... ตอนนี้คงนั่งอยู่ในโรงพยาบาลซักแห่ง นั่งตรวจโรคไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ 2009 อยู่ก็ได้???
อาจจะนั่งเซ็ง ไม่่น่าเลยกู ชีวิตอยู่แต่โรงพยาบาลห้องแล็บแคบ ๆ ??? นั่งจิ้มโรค จิ้มอึ ตรวจปัสสาวะ นั่งเบื่ออยู่ก็ได้

หรือเอาใหม่ไม่คำนวณใหม่ เอาแค่ไอ้ข้อนั้น มึงมีสติ * ทศนิยมให้ถูก ตอนนี้มึงคงเป็นนักบัญชี ที่นั่งปั่นรายงานผล
ออกมาจากโปรแกรมอยู่ก็ได้ ??? มึงอาจจะเซ็งมาก ทำไมวัน ๆ กูอยู่กับแต่ตัวเลข ทำไมกูต้องมาวิเคราะห์ระบบธุรกิจวะ??
เห็นตัวเลขแล้วอยากอ๊วก ออกมา .... เซ็งว่ะ ก็ได้

เพราะฉะนั้นตอนนี้ ถึงแม้จะเบื่อจะเซ็งไปบ้าง ... แต่มันก็คือผลลัพธ์ที่มึงได้เลือกเดินไม่ใช่เหรอ???
มึงก็ควรจะพอใจซินะ ทำอาชีพด้านนี้มันลำบากตรงไหน? ทำอาชีพนี้แล้วมันจะไ่ม่มีกินหรือไง มันไม่สามารถไปบอกใคร
ต่อใครได้หรือไง ว่ามึงทำงานอาชีพนี้ ....

ที่เป็นอยู่แบบนี้ ก็เพราะความไม่พอใจ ในใจของมึงเองนั่นแหละ ที่เป็นตัวขัดขวางความตั้งใจมึงอยู่


ดังนั้น จงภูมิใจในสิ่งที่มึงทำ

จงคิดเสียว่า สิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้ ... ต่อให้มึงไปทำงานให้ห้องวิจัย ตัวมึงคนนั้นก็ต้องอิจฉา ที่มึง อิสระ ไปไหนมาไหนได้
จงคิดเสียว่า สิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้ ... ต่อให้มึงไปทำงานวิเคราะห์ธุรกิจ ตัวมึงคนนั้นก็ต้องอิจฉา ที่มึง ทำงานที่ไม่เจอตัวเลขเยอะ ๆ

เพราะฉะนั้น จงภูมิใจเสียเถิด จบมาด้านนี้ เราจะต้อง เชี่ยวชาญให้ถึงที่สุด ต้องพยายามและขยัน จงอย่าท้อ
และอย่านิ่งเฉยต่อการเรียนรู้ และอย่าทำตัวไร้สาระมากเกินไป เพราะการไร้สาระมาก ๆ จนงานไม่เดิน มันจะทำให้ มึงอดแดก !!!!!!! จำไว้

---

ปล. เหมือนตัวเองเป็นคนสองบุคลิก ตอนเช้า อย่าง ตอนกลางคืน อย่าง น่ากลัวว่ะ
- ที่เขียนวันนี้ก็อยากด่าตัวเอง และกระตุ้นตัวเองตอนเช้า ๆ บ้าง